شماره ١٨٢: بدو چشم تو که تا زنده ام

بدو چشم تو که تا زنده ام

تو خداوندى و من بنده ام

سر زلف تو گواه منست

که من از بهر رخت زنده ام

به رخ خويش بنازى چنان

که من از عشق تو تا زنده ام

چه زنم خنده که در عشق تو

ز دو صد گريه بود خنده ام

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.